More languages
More actions
مارکسیستها به دو گونهٔ بسیار خاص از اصطلاح سرمایه بهره میبرند. سرمایه اساساً رابطهای میان مردم است. سرمایه را میتوان جنبش و حرکت هرگونه ثروت دانست، که معمولاً شکل پول را به خود میگیرد، و برای تولید ثروت بیشتر به کار میرود.[۱] تفاوت اصلی میان سرمایه و پول شکل جریان آنهاست. در حالی که پول عموماً برای خرید کالا برای مصرف شخصی (کالا ← پول ← کالا) به کار میرود، سرمایه برای ثروتافزایی بیشتر (پول ← کالا ← پول بیشتر) به کار گرفته میشود.[۱] بیشتر انسانها در عوض تکهای از ارزش تولیدشده، توان کار، یا ظرفیت خود برای کار کردن، را به سرمایهداران اجاره میدهند. که این پول سپس برای خرید خوراک، آب، برق، و... به کار برده میشود. به این پدیده چرخهٔ کالا-پول-کالا گفته میشود.
سرمایهداران چنین نمیکنند. آنها از تلمبارهای شگرف پول خود برای خرید توان کار یا کالایی دیگر که شاید، بهخاطر عرضه و تقاضا، بعداً به ازای پول بیشتری فروخته شود، استفاده میکنند. هنگامی که ارزش کالای خریدهشدهای میتواند به ازای پول بیشتری نسبت به آنچه سرمایهدار هزینه کرد فروخته شود، سرمایهدار آن را میفروشد. توان کار ویژگی یکتا و منحصربهفردی دارد که آن را نسبت به دیگر کالاها متمایز میکند. توان کار تنها کالاییست که میتوان ارزش بیشتری تولید کند. برای اطلاعات بیشتر به صفحهٔ توان کار بنگرید.
کارل مارکس، در جلد اول سرمایه مینویسد:
«سرمایه کارِ مُرده است، که مانند خونآشام تنها از راه مکیدن کار زنده به زیستش ادامه میدهد، و هر چه بیشتر زنده باشد، کار بیشتری را میمکد. هنگامی که کارگر در حال کار است، همان زمانیست که سرمایهدار در طول آن توان کاری که از کارگر خریدهاست را میگسارد»[۱]
در تعریفی مدرنتر از جامعهٔ سرمایهداری، میتوان آن را «فرقهٔ کار مرده» خواند.[۲] همانگونه که اجارهدهندگان انگلوار تنها به دلیل مالکیت زمین و ساختمانها پول میستانند، سرمایهداران نیز تنها به دلیل مالکیت بر ابزارهای تولید، به ستاندن پول میپردازند.
از سویی دیگر، سرمایه برای جامعهٔ سرمایهداری، همان معنایی را دارد که اربابان برای نظام اربابرعیتی داشتند. «اربابان فئودالی حکمران فئودالیسم بودند. بااینهمه، سرمایهداران حکمران سرمایهداری نیستند. آنها صرفاً کاهن اعظم سرمایهداریاند. حکمران سرمایهداری خود سرمایه است.»[۳] چگونه سرمایهداران کاهن به حساب میآیند؟ یکی از بزرگترین پاتوقهای سرمایه، یعنی بازار، را در نظر بگیرید. بازار به سرمایهداران نمیگوید که چه کنند، بلکه سرمایهداران مجبورند با حدس و تشخیص و پیشبینی و... کار خود را پیش ببرند. سرمایهداران تنها پساز کاربست کنشهایشان میفهمند که آنها با خواستههای بازار مطابقت داشتهاند یا خیر.[۴]
سرمایه رئیس است، شاه است، بردهدار است. مدیرعاملان، هیئتمدیرهها و دیگر عضوهای قشر سرمایهدار در بیشتر کشورها ملزم به سودجویی هستند. ترکیب فشار اجتماعی و اقتصادی است که چرخهٔ تولید ثروت، که سرمایه باشد، را غایت هر آنچه در جامعههای سرمایهداری است میسازد. دقیقاً همانگونه که نظام بردهداری ابزارها و فناوری را برای ساخت جامعهٔ اربابرعیتی توسعه داد، اکنون بازتولید سرمایه/سرمایهدار در حال ساخت جامعههای سوسیالیستیست.
منبعها[ویرایش | ویرایش مبدأ]
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ کارل مارکس (۱۸۶۷). «سرمایه، جلد اول».
- ↑ آلیس مالون، نیا فروم (۲۰۲۳). «Communist Self-Confidence» [اعتمادبهنفس کمونیستی].
- ↑ رودریک دِی (۱۵ اوت ۲۰۲۰). «Why Marxism?» [چرا مارکسگرایی؟]. ردسیلز. بازیابیشده در ۳ فوریهٔ ۲۰۲۴. (به انگلیسی، اسپانیایی، و یونانی)
- ↑ ویلیام سی. رابرتز (۲۰۱۶). «Marx’s Inferno: The Political Theory of Capital» [دوزخ مارکس: نظریهٔ سیاسی سرمایه].